Ik speel al een tijdje met het idee om een reisgids over Curaçao te schrijven, omdat onze gasten vaak verbaasd zijn dat er geen actuele reisgids voor het eiland bestaat. Laatst reed ik de Caracasbaaiweg op, het verkeer stroomde zo vlot door, en toen bedacht ik:
“Er moeten toch wel lijstjes bestaan van de belangrijkste mensen ter wereld… daar zouden figuren als Barack Obama, Bill Gates of Steve Jobs vast op staan…”
Net toen kwam ik langs de plek waar Edwin zijn vers gevangen vis langs de weg verkoopt, en spontaan kreeg ik het idee om te schrijven over mensen uit Curaçao die belangrijk voor MIJ zijn – zoals Edwin, de barracuda-visser:
Edwin – een zonnige teint, een ondeugende, jongensachtige glimlach, Nederlands blond haar met diepblauwe ogen, en een visser in hart en nieren. Als ik hem zie staan in zijn oude rode pick-up truck vlak bij het Gasora-tankstation, is er maar één ding te doen: stoppen en instappen om de beste en meest verse vis te halen! Alle bestaande plannen voor de dag worden meteen overboord gegooid, want er is gewoon niets beters dan de vis van Edwin:
Zwaardvis, filet van zwartvintonijn (mijn absolute favoriet), barracuda, tonijn, rode snapper, vliegende vis. Edwin, de wandelende encyclopedie, geeft bereidingstips en altijd eerlijke antwoorden – “Edwin, is de vliegende vis lekker?” en Edwin legt op vaderlijke toon uit: “Ja, ja, erg lekker, maar ook veel graten…” Nou, ik ben nooit zo’n fan geweest van graten, dus ik houd het liever bij mijn zwartvintonijn, die helemaal niet naar tonijn smaakt. Zo sappig, zo aromatisch, dat ik alleen zout toevoeg om de heerlijke natuurlijke smaak te behouden. Edwin kletst honderd uit in Papiamento als een local, maakt grapjes en maakt een praatje met zijn klanten, en natuurlijk: kop en graten belanden ook in mijn tas – voor de kat, want die is ook een fijnproever!
Dus, als u, net als wij, van echt goede vis houdt, vindt u gegarandeerd iets van uw gading bij Edwin. Het enige addertje onder het gras:
Edwins “openingstijden” – In de zomermaanden lijkt Edwin vaak een openbaring.
Soms zoek je hem dagenlang tevergeefs. Je krijgt het gevoel dat hij zijn hele vangst aan het beste restaurant van Willemstad heeft verkocht en dat zijn vis als een voortreffelijk ingrediënt op de elegante borden van “Le Clochard” is beland. En natuurlijk staat zijn pick-up truck leeg zodra al zijn buitenboordmotorspullen verkocht zijn. En wat kost dit allemaal? Tien florijnen verdwenen uit mijn portemonnee – slechts twee euro per filet… Dus als je op een dag toevallig over de Caracasbaaiweg rijdt en zijn grijze auto ziet: stop, stap uit en geef hem die heerlijke vis!
